Beste heer Frencken,

U herhaalt dat mijn situatie complex en uitzonderlijk is. Voor de goede orde wil ik daarbij nogmaals expliciet maken dat deze complexiteit niet mijn probleem is en dat, voor zover daarvan sprake is, zij volledig het gevolg is van het jarenlang uitblijven van passend handelen door de Belastingdienst en de keten daaromheen. Ik heb jaren lang (!)/herhaaldelijk om hulp, uitleg en bescherming gevraagd. Het is dan ook niet redelijk, noch zorgvuldig, dat deze ontstane complexiteit nu nog steeds door u/de BBT/Stella in stand wordt gehouden en opnieuw bij mij wordt neergelegd.

Dat geldt temeer nu ik expliciet heb aangegeven dat ik mij niet kan verweren in directe trajecten met de Belastingdienst en dat eerdere contacten aantoonbaar hebben geleid tot escalatie en ernstige, blijvende (PTSS), schade. Het blijven aandringen op 'zelf uitleggen' zonder voorafgaand beschermingskader houdt dat patroon in stand en belast mij met gevolgen die niet van mij mogen worden verwacht.

Ik acht het noodzakelijk om hier volstrekt helder over te zijn: het voortzetten van dit dossier zonder daadwerkelijke de-escalatie, zonder invorderingsrust en zonder voorspelbare procesregie laat mij geen andere keuze meer dan, zoals voorspeld en herhaaldelijk aangegeven, op de minder fijne manier zelfmoord te plegen. Ik ben immers niet in staat mij te verweren tegen de Belastingdienst, en zonder bescherming stopt het verhaal. Het negeren van die context is een keuze met ernstige consequenties.

Omdat BBT en de Belastingdienst er tot op heden niet in slagen tijdig een beschermingskader te realiseren, zie ik mij tevens genoodzaakt om de gang van zaken voorafgaand aan verdere stappen transparant vast te leggen en tevens publiek te maken, om te voorkomen dat de oorzaak en verantwoordelijkheid voor mijn zelfmoord achteraf worden gereduceerd tot een onjuist of gemakshalve narratief.

Ondanks dat kader verzoek ik u nog steeds met de hoogst mogelijke spoed om mij te informeren over:

de formele klachtprocedure tegen het handelen van BBT (wijze van indienen, termijn, onafhankelijke behandeling);

de mogelijkheid en procedure om deze kwestie te escaleren binnen het ministerie (leidinggevende/directie);

de wijze waarop BBT zelf borgt dat mijn klacht niet gelijktijdig wordt behandeld door personen die bij dit dossier betrokken zijn.

Daarnaast ontvang ik nog steeds graag, conform mijn eerdere mail, een concreet en schriftelijk antwoord op:

welke stappen zijn gezet richting Stella;

welke beschermingsafspraken zijn of worden gemaakt;

en wat 'monitoren' in mijn geval concreet betekent.

Ik zie uw reactie met de hoogst mogelijke spoed tegemoet.

Beste Paul, Beste Dalí, beste Hayde,

Vorige week gaf u aan mij, zonder voorafgaande helderheid over bescherming of waarborgen, te zullen overdragen aan Stella. In uw meest recente bericht lijkt dit standpunt echter te kantelen en ontstaat de indruk dat binnen BBT alsnog twijfel bestaat over die overdracht. Deze wisselende koers - eerst zonder bescherming doorzetten, vervolgens impliciet terugnemen - heeft bij mij niet geleid tot vertrouwen of rust, maar tot verdere ontregeling. Zij bevestigt voor mij dat binnen dit traject geen voorspelbare regie of daadwerkelijke bescherming tot stand komt.

Ik leg hieronder mijn finaal standpunt vast.

De afgelopen maanden/jaren ben ik intensief bezig geweest met diverse instanties, met als feitelijk eindstation de Nationale ombudsman. In dat traject is - na aanzienlijke en voor mij ontwrichtende inspanning - erkend dat in mijn dossier had moeten worden ingegrepen, en/of dat gemotiveerd had moeten worden waarom dat niet gebeurde. Desondanks is tot op heden geen concreet beschermingskader gerealiseerd.

Eind december heb ik uit wanhoop contact gezocht met mevrouw Zarkeshan. Dat contact gaf kort het gevoel dat er eindelijk beweging kwam. Zij is echter zonder toelichting of overdracht uit beeld verdwenen. Vervolgens nam Dalí het dossier over, maar bleven minimale en logische vragen structureel onbeantwoord. Het ging daarbij onder meer om: wat wordt er concreet gedaan (m.a.w. de Nationale ombudsman had reeds contact met Stella en de context had dus bekend had moeten zijn, waarom duurt dit invetariseren dan nota bene in een crisissituatie zo enorm lang), welke wettelijke en beleidsmatige mogelijkheden zijn (niet) benut, en waarom geen gebruik wordt gemaakt van instrumenten die de Belastingdienst en/of BBT wél ter beschikking staan, zoals tijdelijke invorderingsrust of zelfs kwijtschelding in een uitzonderlijk en schrijnend geval. In plaats daarvan zijn adviezen vanuit de Belastingdienst zonder zelfstandige toetsing op realisme of proportionaliteit aan mij doorgegeven. Dat acht(te) ik onaanvaardbaar.

Toen ik op deze punten bleef doorvragen, verdween ook mevrouw Tsjazjajeva zonder inhoudelijke beantwoording uit beeld en trad u aan met de mededeling dat het dossier zou worden overgedragen aan Stella - wederom zonder bescherming, zonder vastgelegde randvoorwaarden en zonder erkenning van het bewezen ontregelende effect van directe trajecten met de Belastingdienst. Dat dit exact het patroon is dat mij in het verleden heeft gebroken, lijkt daarbij niet te zijn meegewogen.

Voor mij is doorslaggevend dat niet is gedaan wat kon en moest worden gedaan, voor zover ik dat kan overzien. Er is om mijn kernvraag heen gewerkt; er is geherkadert en geïnventariseerd, terwijl de opdracht eenvoudig en urgent was: de-escaleren, rust creëren en veilige terugkeer mogelijk maken. Dat is nagelaten.

De opeenstapeling van uitblijvende antwoorden, herframing, het doorschuiven van verantwoordelijkheid en het ontbreken van daadwerkelijke bescherming heeft geleid tot ernstige ontregeling en uitputting. Ik concludeer dat BBT in mijn dossier feitelijk functioneert als een papieren constructie en niet als een daadwerkelijke belangenbehartiger. Ik heb daarom besloten om op een minder prettige manier een einde aan mijn leven te maken, dit soort bureaucratisch gedoe is voor mij niet meer vol te houden.

Ik heb het verloop van deze zaak vastgelegd en gedeeld met derden, waaronder journalisten, met het oog op transparantie en verantwoording. Dit doe ik om te voorkomen dat, mocht dit dossier eindigen zonder herstel, het verloop achteraf wordt versimpeld of onjuist gepresenteerd. Tevens heb ik een slide voor jullie opgesteld die wat mij betreft - zonder fictieve namen - kan worden betrokken bij jullie toekomstige rapportages, met mijn naam en het concrete verloop van dit dossier.

Nogmaals: ik heb geen vertrouwen meer dat binnen deze structuur - en die van de Belastingdienst - het maximale uit de wettelijke mogelijkheden wordt gehaald of dat mijn belangen daadwerkelijk worden behartigd. Ook ontbreekt mij de energie om het proces langer voort te zetten in de hoop dat alsnog tijdig en passend wordt ingegrepen. Mijn mailbox en documentatie zullen worden overgedragen aan mijn nabestaanden/vertegenwoordigers, die desgewenst op een later moment contact met u kunnen opnemen.

Beste Paul,

Ik reageer nog even op je laatste mail, omdat ik merk dat ik door de manier waarop dit nu wordt voorgelegd geen veilige keuze kan maken.

Ik durf geen 'ja' te zeggen tegen overdracht richting de Belastingdienst, omdat ik niet in mijn eentje tegenover de Belastingdienst kan en durf te staan. Dat is precies de reden waarom ik mij tot BBT heb gewend. Tegelijk durf ik ook geen 'nee' te zeggen, omdat dit in de praktijk al snel kan worden uitgelegd als niet willen meewerken. Op die manier word ik procedureel klemgezet.

Los daarvan heb ik in mijn eerdere mail aan jou al aangegeven dat ik mijn persoonlijke keuze inmiddels heb gemaakt en dat verdere stappen in deze richting voor mij niet meer relevant zijn. Waar ik nu mijn energie en aandacht voor nodig heb, ligt buiten dit traject.

Ik wil je wel laten weten dat ik inmiddels een formele klacht heb ingediend over het handelen van BBT en het uitblijven van daadwerkelijke regie en bescherming in dit proces. Dat doe ik niet lichtvaardig. Ik ben dit traject met BBT begonnen met oprechte hoop, mede door het vertrouwenwekkende contact dat ik in de eerste dagen had. Dat het uiteindelijk is geëindigd in deze situatie, waarin ik op het eind alsnog klem kom te staan, heeft mij op meerdere manieren diep geraakt.

De manier waarop dit proces is verlopen voelt voor mij fundamenteel tegenstrijdig met het idee van een belangenbehartiger. Juist op het moment dat bescherming en regie nodig waren, ervaar ik vooral procedurele druk en het ontbreken van een veilige route. Dat maakt dit voor mij niet alleen een teleurstellend, maar ook een zeer pijnlijk traject.